FEBRUARY, 2010

"Η σκέψη ενός ποιητού δεν έχει σύνορα!"

 

Απλός περιπλανιέται ελεύθερη, κυνηγώντας με νοσταλγία την στιγμή που θα φτάσει και θα κόψει με την φαντασία του το σκοινί του ορίζοντος. Κατά την γνωμην μου δεν είναι η ποιότητα η ποσότητα καθ ενός περιεχομένου, αλλά η τόλμη να εκφραστής τα αισθήματα σου και χωρίς φόβο να τα φέρεις σε φως. Όπως βλέπετε εγώ γράφω ελεύθερα, απλά, δημοτικά, ασύντακτα, αρθογραφα και χωρίς τον φόβο τής κριτικής

*******

Αγαπητοί μου φίλοι,

Τα επόμενα επτά ποιήματα μου έχουν αναγνωριστεί από την  
4^η ΑΝΤΗΟΛΟΓΙΑ
της Ε.Ε.Λ.Σ.Π.Η (Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών-Συγγραφέων Των Πέντε Ηπείρων) που κυκλοφόρησε
τον Ιούνιο του 2009.
Για περισσότερες  πληροφορίες για αυτή την ΕΚΔΟΣΕΙΣ γράψτε στον Βάιο Φασουλας, Πρόεδρο της Ε.Ε.Λ.Σ.Π.Η στην διεύθυνση pelagos@fasoulas.de η επισκεφτείτε τη σελίδα του στο http://www.fasoulas.de
___________

Τα πέτρινα γεφύρια
Κάθε μια ρυτίδα
 Πουλιά,  μ’ ακούσατε πουλιά
Ο μπάρμπα-Ανδρέας πέθανε
Πάνω εκεί ψηλά
Σκλάβοι της φτώχειας
Η ξενιτιά

__________

Πετροβολούσα τη ζωή

Από μικρό παιδί θυμάμαι
Πετροβολούσα την ζωή,
Κι έλεγα δεν φοβάμαι
Δεν θα λυγίσω ούτε στιγμή.

Μαστίγιο ήταν ο αγώνας
Χαραγμένος στο κορμί μου,
Κάθε ανάσα Μαραθώνας
Ανηφοριά στα όνειρα μου.

Δρόμος με λυγμούς
Γραμμένη σε σελίδες,
Ήταν η ζωή μου με γκρεμούς
Λακκούβες και παγίδες.

Την ροή των δάκρυον μου
Στα χείλη την αλμύρα,
Θυμάμαι των πικρών μου
Που τα βάζε με την μοίρα.

Άτιμη ήσουνα λίστρα
Το χαμόγελο μου στέρεψες,
Θυμάμαι τον χορό στην πίστα
Τα νιάτα που μου παίδεψες.

Μα γω σώμα με σώμα
Σε πολέμησα σε πάλεψα,
Τις μαχαιριές σου νοιώθω ακόμα
Μα με την καρδιά σε νίκησα.

 *****

Τρέχει ο κόσμος

Στο καφενείο πάλι απόψε
Όπως χτες, προχτές,
Ήρθαμε να ποιούμε τον καϋμό μας
Και με γλυκό κρασί και τσίπουρο
Να γιάνουμε το πόνο μας,
Στο σουροπο να γελάσουνε τα χείλη μας
Λίγο με το χαρτί.

Τρέχει ο κόσμος, τρέχει ο κόσμος
Τρέχουμε και μεις,
Να προλάβουμε το αστικό λεωφορείο.
Άλλοι στα κύματα στην βάρκα
Ψηλά να ρίξουν τα πανιά,
Άλλοι στης φτώχειας τα στενά
Για μια μπουκιά ψωμί.
Και εμείς εδώ στο καφενείο,
Με τάβλι, ούζο κι ρακί,
Με το χαμόγελο στα χείλη κι αστείο.

Τρέχει ο κόσμος,τρέχει ο κόσμος
Τρέχουμε και μεις,
Κανε κουράγιο γερο Στάθη
Μέρα είναι θα περάσει,
Σφίξε στη χούφτα το ποτήρι
Της γερατιας τα πάθη,
Πιες κρασί και μέθυσε
Στην υγειά σου αδελφέ.

Κόψε τη κολτσίνα μπάρμπα Γιάννη
Μερασε φύλλο στα παιδιά,
Εσύ μαγαζιαρη τι κοιτάς
εσώθη στη μπουκάλα το πιοτό,
Φερε κι άλλο,  φερε κι άλλο
νιο είναι το βράδυ στο ποτήρι,
Πιάσε φίλε τη κιθάρα
  παίξε του πόνου μια καντάδα,
έλα τσούγκρισε στη γεια μας
Είμαστε όλοι ανάθεμα αδελφοί.

Τρέχει ο κόσμος, τρέχει ο κόσμος
Τρέχουμε και μεις,
Μπροστά πάνε τα χρυσά λουριά
Οι αρχονταδες με τα αργυρά κουμπιά,
Και παραπίσω μεις σκλάβοι
Σέρνουμε στο χέρι σκούπα,
Για να σαρώσουμε τη σκάλα
Τη βασιλική τους πατησιά.

Τρέχει ο κόσμος, τρέχει ο κόσμος
Τρέχουμε και μεις,
Πιες τε αδελφοί μου το κρασί
Πιες τε μέχρι την αυγή,
Τους κάλλους τής παλάμης
Να πνίξουμε το πόνο,
Να ξεγελάσουμε τη μοίρα
 τής σκοτεινιάς το χρόνο.
Γιατί, πάλι το αύριο θα ξαναρθεί
Σαν ρόδα γυρίζει η ζωή,
Και τής σκυτάλης το τσαπί
Εκεί στη σκάλα όλους μας καρτερι.

*******

Ακούμπησε στον ώμο μου

Άδειασε το σπίτι της καρδιάς μου,
σκοτείνιασε το φως του ήλιου,
και μες την ερημιά της μοναξιάς,
φώλιασε τώρα η ψιχάλα,
του βοριά ο χιονιάς, κι  η παγωνιά.

Ακούμπησε στον ώμο μου,
μικρό κορίτσι, μικρό παιδί,
κι άσε τη καρδιά σου ανοιχτή,
ν ακούσει το πικρό καϋμό μου,
το μελαγχολικό παράπονο μου.

Θυμάμαι θαμπά  στο νου μου,
σαν σταγόνα ξαστεριάς στη μέρα,
που στεφάνια πλέκαμε στο κάμπο,
κι με το κρύο νερό της βρύσης,
δροσίζαμε τα χείλη μας ως τη δύσι.

Παιχνίδια παίζαμε με το φεγγάρι,
την αγάπη μας μετρούσαμε μ αστέρια,
κι όλα ήταν τόσο όμορφα, τόσο ωραία,
σαν τα δυο γαλάζια μάτια της,
σαν το μπλε ουρανό, σαν τη θάλασσα.

Μες τα λουλούδια, στο πράσινο χορτάρι,
τον έρωτα μας τραγουδούσαμε,
το αύριο με παιδιά στην αγκαλιά,
κι μ ένα σπίτι, απ αγάπη και φιλιά,κτισμένο μαζί ονειρευόμασταν.

Αχ! τι όμορφα, τι ωραία τα όνειρα,
τι γλυκά τα λόγια μας που ήτανε,
αλλά ξαφνικά μες την ήρεμη θάλασσα,
στο γέλιο του γαλάζιου ουρανού μας,
φορτούνα ήλθε και φώλιασε.

Ήρθε, και μας ναυάγησε,
σαν φύκια στο βυθό μας τράβηξε,
σανίδα δεν έπλεε να κρατηθούμε,
μας ξεχώρισε από την αγκαλιά,
χωρίς αφορμή παντοτινά.

 *******

Μη με λησμονήσεις

Όταν πεθάνω, έλα εδώ και κει,
στο χορταριασμένο μου το μνήμα,
και πες μου μια καλημέρα,
όσο κι αν η καρδιά σου με μισή.

Ότι λόγια κι αν μου πεις,
εγώ θα τ ακούω ένα-ένα,
καμιά κακία δεν θα σου κρατώ,
ακόμη και στο τάφο μου θα σ αγαπώ.

Κι αν τα μάτια μου δεν θα βλέπεις,
κι ούτε το χαμόγελο στα χείλη,
Το φύσημα τ ανέμου θέλω να ξέρεις
θα είναι η ανάσα μου που θα σε προσμένει.

Για σένα χόρτα και αγκάθια
η αγάπη μου θα γίνει,
αγριολούλουδα στο χώμα,
στεφάνι στο μνήμα μου από πάνω.

Έλα, στην ανατολή η στη δύσι,
θα σε καρτερώ, όπως η νύχτα το φεγγάρι,
έλα, να σου χαϊδέψω τα μαλλιά,
με τη πνοή να τα χτενίσω, κανε μου τη χάρι.

Κανε μου όρκο πως θα ρθεις,
νερό θα φέρεις να ποτίσεις,
κι αν με μισής, τ αγριολούλουδα στο χώμα,
εν θα τα λησμονήσεις.

*******

Κράζει το Γεράκι

Ένα γεράκι κλαίει
Ψηλά στον ουρανό,
Μα το παράπονο του δεν μου λέι
Δεν μου χαμηλώνει το φτερό.

Με φτερούγισμα και ταραχή
Χτυπιέται σκούζει με λαχτάρα,
Μα δεν ακούγεται στη γη
Κανείς δεν νοιάζεται μια στάλα.

Μα εγώ του νοιώθω το λυγμό
Που δέρνει το κορμί του,
Το πόνο που σφάζει το καϋμό
Το γκρέμισμα του βασιλείου του.

Σαν ανεμοστρόβιλος γυρίζει
Τον αέρα σχίζει με βουτιά,
Σαν χαλάζι πέφτει και σφυρίζει
Κόβει το σύννεφο σαν μαχαιριά.

Το κοιτάζω και σπαράζει
Μέσα μου η καρδιά,
Αχ, πως το αντέχει το μαράζι
Και δεν μου βγάζει μια μιλιά.

Αγναντεύει στο βράχο τη φωλιά
Το αδειανό το στρώμα,
Φωτιά ανάβει με τα νύχια
Και τη ξερνά στο χώμα.

Μα εγώ του βλέπω τη ματιά
Χλωμή είναι σαν φεγγάρι,
Σαν ξεραμένη ποταμιά
Που χείμαρρος την έχει πάρει.

Εκείνο θωρώ πως προσκαλεί
Στην αγκαλιά μου να μου πέσει,
Μα ο αγέρας το σπρώχνει από τη γη
Ανθρώπινο χέρι μη το πνίξει.

Κράζει και το φαράγγι σείεται
Ξεριζώνουν οι ρίζες των βραχών.
Απ τη μοναξιά που πλήγειτε
Στεγνώσαν τα δάκρυα των ματιών.

Καλεί το σύντροφο του
Σε κορφές ξεριζωμένες,
Στριφογυρίζει μοναχό του
Σε φωλιές ερημωμένες.

Στη κάψα του καλοκαιριού
Το μοιρολόι μαραζώνει,
Ραγίζει το θόλο τ ουρανού
Και τη καρδιά τεντώνει.

Ακόμη και κει πάνω ψηλά
Που αγγίζει ο ουρανός το βράχο,
Κι εκεί φτιάξαμε σκαλιά
Κι ανοίξαμε στη πέτρα λάκκο.

  *******

Και τι δεν υπαρχει

Φτώχεια μου Πριγκίπισσα

Ω! Φτώχεια που ψυχές
πληγώνεις σε μια στιγμή,
έχεις ακόμη και χαρές
που σκλαβώνουν με τιμή.

Τη φορεσιά δεν ντρέπομαι
στο κορμί μου που φορώ,
γιατί φτώχεια σε χαίρομαι
φτωχός κι αν είμαι σ αγαπώ.

Τα ψηλά τα σκαλοπάτια
δεν τα ζήλεψε  η καρδιά μου,
κι αν μ έκανες κομμάτια
δεν σε χώρισε η αγκαλιά μου.

Φτώχεια στη πλάση τούτη
έχεις τα πιο πολλά παιδιά,
δεν τα φθονώ τα πλούτη
γιατί έχω πλούτη τη καλή καρδιά.

Όσο σκληρή κι αν είσαι
με ματώνεις με τα νύχια,
δικιά μου είσαι πριγκίπισσα
στης φτώχειας μου τα δίχτυα.

Αν μια μέρα τύχη και σ αφήσω
από φίλους χωριστώ στενούς,
και μέσα σε παλάτια αν ζήσω
ποτέ μου εσένα δεν θα ξεχάσει ο νους.

 *******

Που είναι οι αρχηγοί

Ως πότε θα ζούμε,
Σε τούτη εδώ τη πλάση,
Ως πότε το φως της μέρας
Το σκοτάδι της νύχτας,
Θα μας φωτίζει το χαμόγελο,
Και με τη κάπα βροχής,
Θα μας τυλίγει τα μάτια;

Πότε πλέον θα παύσουν
Οι σπαραγμοί των μαχών,
Πότε τα σύνορα θ ανοίξουν,
Ξένες αγκαλιές ν αγκαλιάσουν,
Με χειμάρρου ορμής να ριχτούν,
Σε πεδιάδα ειρήνης να σπείρουν,
Καρπό φιλίας κι αγάπης;

Που είναι οι αρχηγοί,
Των χαμένων ψυχών οι Θεοί,
Το κεφάλι ψηλά να σηκώσουν,
Σημάδι ελπίδας να δείξουν,
Σαν αχνούδη στο γαλανό φως,
Να αναφτεριάσει στα χείλη η χαρά,
Ανάσα δροσούλα να δώσει;

Πότε πλέον θα δύσουν,
Τα αβέβαια δειλινά  θα σβήσουν,
Κι οι πόθοι  των ψυχών θα φλογίσουν,
Στο πλανήτη τούτο που ζούνε,
Από ζωή κι αγάπη ν ανθίσουν;

 *******

Ω! «Λεωνίδα Βασιλιά»,
Οι Τριακόσιοι των Θερμοπυλων!

Ω! «Μούσα» το τραγούδι σου,
του θανάτου το γλυκό φιλί
μετάξι το έκανες και τύλιξες,
των ηρώων τη ψυχή.

Στων «Θερμοπυλών» τα στενά,
λαμπρά το σώμα σου έστησες,
κι με βέλος το «Μολών Λαβέ»,
Με αίμα μελάνι το έγραψες.

Ακόμη το χώμα μαρτυρεί,
σάνταλων φέρνει πατησιά,
δροσιά ανάσα οπλαρχηγών
με δοξάρι κι ασπίδα φορεσιά.

Στη ροδοδάχτυλη αυγή,
Στέκει σαν μάρμαρο η σκιά σας,
με σηκωμένη κεφαλή αναπνέει,
η κυπαρισσένια αναστημένη ανάσα σας.

Σαν χθες ο αέρας ψιθυρίζει,
σαν σε φαράγγι αντιλαλεί,
τη δόξα των αιώνων,
των «Τριακοσίων» με μια φωνή.

Το «Μολών Λαβέ» σαν αστραπή,
τους αιώνες μαχαιρώνει,
και την ανδρεία σας λάφυρο,
σ όλου τους Έλληνες τη δίνει.

Στους στενούς τους βράχους,
των «Καυτών Πυλών»,
δυο μέρες και δυο νύχτες ,
σταματήσατε το «Βασιλέα των Περσών».

Σου έταξε ο «Ξέρξης»,
δύναμη και πλούτο,
για ανταλλαγή παράδοση,
τον ελληνικό το τόπο.

Μα συ, Ω! «Λεωνίδα Βασιλιά»,
προτίμησες τη πάλη,
το σπαθί και το δοξάρι,
του κάτου κόσμου τη ζωή την άλλη.

Η ηρωική θυσία σου,
και των λιτών συντρόφων,
δεν γονατίσανε στα βέλη,
στην «Ανατολική Στρατιά Χιλιάδων».

Ζωγραφισμένος ειν ακόμη ο ουρανός,
από βέλη κεντρισμένος,
κι ακούω  βήματα να σείουν,
τη γη των αρχαίων Ελλήνων.

Δικά σας είναι βήματα,
κυκλώπειες πατησιές,
από μουσκεμένα σάνταλα,
από αίμα βαθιές πληγές.

Ακόμη κι αν σας πρόδωσε,
στη καταθλίψει του ο«Εφιάλτης»,
την υποχώρηση αρνηθήκατε,
αθάνατοι ήρωες της «Σπάρτης».

Ω!, σας «Ζηλέψαν οι Θεοί»,
τους μέθυσε η ανδρεία σας,
κι οι άσπροι γαλάζιοι ουρανοί,
φορέσαν το μανδύα σας.

Ο στοχασμός μας τριγυρίζει,
μου ταλαντεύει την ανάσα,
τι θα γίνονταν άραγε,
αν δεν τους κλείνατε τη στράτα;

 *******

Το Πλατάνι

Παρέα κάνω το πλατάνι
το ριζικό κορμί του,
το στοιχειωμένο σαν θεριό
απ τη μακρόβια ζωή του.

Κάθε φύλο ένα αιώνας
δαρμένο από το πέρας,
με ντύνει σαν χιτώνας
μ αγκαλιάζει σαν αέρας.

Το καίει ο ήλιος σαν φωτιά,
μα μένα με δροσίζει,
και με το χιόνι παγωνιά
με τα φύλλα με ζεσταίνει.

Οι κλώνοι του οι λυγεροί
κλίνουν στη συντροφιά μου,
κι τ άψυχο τους το κορμί
ζωντανεύει στη ματιά μου.

Η σκιά του είναι γεμάτη μάγια
βρυσούλες ο κορμός του,
που με χτενίζει με τα χάιδια
το ψιχάλισμα χαράς του.

Καναλίζουν στα φύλλα τα πουλιά
στου ίσκιου το σπηλικό μπαλκόνι,
τ αηδόνια στις ροζικές φωλιές
στου ήλιου το φως που χαμηλώνει.

 Στα φυλλώματα κουρνιάζουν
στα σκοτάδια οι νυχτερίδες,  
μοιρολογούν οι κουκουβάγιες
κι ξαποσταίνουν οι σπουργίτες.

Στη πρώτη σταγόνα της φωτιάς
του καλοκαιριού τη σπίθα,
ομπρέλα κάνει τα κλαδιά
τη σκιά του στον ήλιο ασπίδα.

Τα κλωνάρια του σαν μπράτσα
σκύβουν και με χαϊδεύουν,
και τα πλατανόφυλλα τα χέρια
με τη δροσιά με γευουν.

Η δίψα μου σβήνει απ τα χείλη
σαν τη χλόη στην αυγή,
που σαν νερού σταλαγματιάς
σαν πνοή μου ποτίζει το κορμί.

Τώρα και να πεθάνω
ήσυχη θα ναι η μοναξιά μου,
ελαφρό το χώμα από πάνω
και πλατάνι η καρδιά μου.

  *******

Στο σταθμό του χωρισμού

Ένα τραίνο σε λίγο θα φύγει,
Μα στο σταθμό,
Κάποιος μονάχος θα μείνει,
Με μια καρδιά πληγωμένη,
Μ ένα δάκρυ πικρό,
Ένα χαμόγελο στα χείλη καυτό.

Χαιρετίσματα θα στέλνει με μαντήλι,
Μ αυτό τα δάκρυα θα σκουπίζει.
Ίσως θα είναι μια αγάπη, ένας φίλος,
Ένας αδελφός, μια αδελφή μια μάνα,
Που στο ξεκίνημα αφήνει πίσω,
Ένα βρεγμένο βλέμμα.

Σε λίγο ένα άλλο τραίνο θα ρθει,
Κι απ τα πονεμένα χείλη,
Κάποιου χαρά θα βγει.
Μονάχος δεν θα νε πια στον σταθμό.
Χαμόγελο χαράς θα τυλίγει το πρόσωπο,
Στον ερχομό θα είναι λαμπρό.

Καλωσορίσματα θα δίνουν με φιλιά,
Και τα δάκρυα τής χαράς,
Τρυφερά θα είναι γλυκά.
Ίσως γυρίζει μια αγάπη, ένας φίλος,
Ένας αδελφός, μια αδελφή μια μάνα,
Που στον ερχομό από χαρά,
Θα είναι γεμάτο το βλέμμα.

*******

Καλπάζει τ Aλογο

Καλπάζει τ άλογο τη δύσι
της άμμου τον αφρό,
τον ήλιο να προφτάσει
το θαλασσινό το δειλινό.

Παιχνίδι παίζει με τον ήλιο
το βασιλιά της μέρας,
καλπάζει ελαφρά σαν φύλλο
χωρίς αγχόνη νύχτας.

Με τα χνώτα χλιμιντρίζει
τον άνεμο σωπαίνει,
το πέλαγος ταράζει
το βυθό που ανασαίνει.

Καλπάζει το κύμα του γιαλού
του ίλιγγου σέρνει το χορό,
χωρίς το καπίστρι του λαιμού
σαμάρι στην ράχη αφεντικό.

Ο δειλινός ο ήλιος το φωτίζει
το χαιρετά από ψηλά,
στην δύσι που αρμενίζει
απ του πελάγου την άλλη την πλευρά.

Αγάλια γέρνει ν ακουμπήσει
στου ορίζοντα το βράχο,
μ ακτίνα τ αλόγου μη δαμάσει
τα καπούλια του από πάνω.

Την ομορφιά της λευτεριάς
δε θέλει να σκλαβώσει,
τ αλόγου βήμα πατησιάς
στο δειλινό μη σβήσει.

Καλπάζει τ άλογο περήφανα
με σπαθάτη χαίτη υψωμένη,
δε πόθησε ξαπόσταμα
στη μέρα που διαβαίνει.

Τα φουσκωμένα κύματα
τρέμουνε στον καλπασμό,
δεν ψηχαλίζουνε τα σύννεφα
αφήσανε στυγνό τον ουρανό.

Καλπάζει τη ράχη θάλασσας
με σίφουνα φτερά γοργόνας,
στο δειλινό τρεχάλας
τρελά τον ήλιο χλιμιντριζόντας.

Αετόμορφο έχει λυγερό
 κορμί σαν πεταλούδα
δαμάζει αιθέρα κι ουρανό
του ήλιο βασιλεύματος τη φλόγα.

Χαμήλωσε μου το κορμί σου
τη χαίτη σου ν αρπάξω,
«Άλογο μου» πάρε με μαζί σου
το νου κι εγώ να λευτερώσω.

*******

Nα Mουνα Bοσκός

Θα θελα να μουνα βοσκός
Της λαγκαδιάς αφέντης,
Στις ράχες να μουνα αετός
Στους λόγγους γω λεβέντης.

Να φορούσα κάπα για στολή
Τρανό ναχα κοπάδι,
Μαντρόσκυλα φρουρούς
Στη στρούγκα από στουρνάρι.

Θα θελα να μουνα βοσκός
Γρέκια ναχα μες τα δάση,
Σε μαντρί καλόγερος
Δέσποτας σ αυτή την πλάση.

Ναχα χίλια γιδοπρόβατα
Να ασπρολογούνε οι πλαγιές,
Να πλάγιαζα σε χώματα
Με των αστεριών ματιές.

Να τα σαλαγάω με φλογέρα
πριν βγει ο ήλιος την αυγούλα,
Να τα καλώ στη στέρνα
Σε πιγαδένια κρύο-βρυσούλα.

Θα θελα να ήμουνα βοσκός
Να τραγουδώ με τζίτζικα,
Να με ζηλεύει ήλιος κι ουρανός
Να με προσκυνούνε τσέλιγκα.

Μονάχος να κοιμόμουνα
Σε ρίζα του πλατάνου,
Ν αγκάλιαζα τον ίσκιο του
Τα χλωρά του φύλλα επάνου.

Θα θελα τ αστέρια
Mε το λαμπρό φεγγάρι,
Να μου κλείνανε τα μάτια
Στην αγκαλιά με το κοπάδι.

Να ξυπνούσα στα χαράματα
Στις παγωμένες νύχτες,
Ν αρμέξω τα γιδοπρόβατα
Στις καταχνιές και πάχνες.

Θα θελα του λόγγου τα πουλιά
Με το κελαιδισμό τους,
Να μ αποκοιμίζαν τη βραδυά
Ακριβό να μ είχαν σύντροφο τους.

Το καλοκαίρι το λιοπύρι
Το βλέμμα να μου ψήνει,
Με το κοπάδι να σταλίζει
Να βασιλεύει στη γαλήνη.

Θα θελα από βρυσούλα ρεματιάς
Το αθάνατο να πιω νερό της,
Αιωνίως βοσκός στη λαγκαδιά
Να ζω απ το γιατρικό της.

Να χα καλύβα από οξιά
Στρώμα από φύλλα βελανιας,
Σεντόνι την άσπρο φεγγαρια
Τα αγέρι άχνουδη ξεστασιας.

Στην ανεμοζάλη καταχνιάς
Στη σκοτεινιά της νύχτας,
Στη νεροποντή και κρύο ρεματιάς
Ν αγρικώ φρουρός στους λύκους.

Αχ, τ αστέρια να μετρούσα
 Ως το πρωί πριν φέξει,
Τον ουρανό να ζωγραφουσα
Πριν την αυγή ο ήλιος κλέψει.

 ******* 

Όταν ξυπνάει ο λαός

Όταν ξυπνάει ο λαός
Ο τύραννος πεθαίνει,
Ξεπροβάλει ξανά ο αυγερινός
Και το κορμί σου ξαποσταίνει.

Κτυπά η καμπάνα το σφυρί
Κόβονται οι αλυσίδες,
Ανοίγουνε οι πόρτες στη φυλακή
Και ζουν ξανά οι ελπίδες.

Όταν ξυπνάει ο λαός
Πεθαίνει ο τύραννος δε ζει,
Μέσα στη νύχτα ο ήλιος ρίχνει φως
Ελεύθερο στο δρόμο φωνάζει το παιδί.

Ακούγονται τραγούδια χαρωπά
Ξεχνιέται ο πόνος στο σκοτάδι,
Ξανά γενιεται μέσα σου η λευτεριά
Με τη γροθιά σφίγγεις το λιθάρι.

Πέφτει το κάστρο το ψηλό
Σπάζουνε οι πέτρινες πόρτες,
Όλοι στην εκκλησιά και δόξα τον Θεό
Ελεύθερο χώμα κρατούμε μες στις χούφτες.

 Όταν ξυπνάει ο λαός
Ο τύραννος πεθαίνει,
Ο κάθε τάφος γίνεται ιερός
Το κόκκαλο ποτέ δε λειώνει.

Όταν τολμάς το κύμα
Να το σπρώξεις στη στεριά,
Ένα μεγάλο έχεις κάνει βήμα
Για τη ποθητή τη λευτεριά.

Όταν ξυπνάει ο λαός
Ο τύραννος ξερνά τη κραταιά του,
Παύει να είναι ο φόβος ο τρανός
Τυλίγεται μες την ίδια τη ποδιά του.

Τα πλοκάμια του σαν το χταπόδι
Παραδίδονται στο δικός τον αγώνα,
Ο τύραννος πέθανε λες με το τραγούδι
Είμαι ελεύθερος φωνάζεις τώρα.

Όταν ξυπνάει ο λαός
Καινούργια ζωή αρχίζει,
Σβήνει ο πόνος ο πικρός
Και το χαμόγελο στα χείλη ξανά ανθίζει.

 ******

ΒΡΕΣ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΜΥΘΟ
 "Στις Σελίδες Του ΕΡΩΤΑ"

"Πάνω από 2500 αδέσμευτοι ερωτικοί στίχοι"!
______

«Από τον ΕΡΩΤΑ ποτέ δεν μπορείς να κρυφτείς»!

Αυτό το βιβλίο είναι αφιερωμένο στον ΕΡΩΤΑ που όλοι μας σε κάποια φάση τής ζωής μας γευτήκαμε την γλύκα του και την πίκρα του.

Σε αυτό το βιβλίο, έχω αγνοήσει την ορθογραφία, την σύνταξη και την σειρά των σελίδων, απλούστατα γιατί ο ΕΡΩΤΑΣ δεν βαθμολογείται με ορθογραφία και σύνταξη, κι ούτε συμβαίνει προγραμματισμένα.

Είναι λοιπόν επιθυμία μου να απολαύσεις την ομορφιά αυτών των στοίχων, ενώ συγχρόνως να χαθείς στις σελίδες του ΕΡΩΤΑ, ο όποιος αν και έχει αρχή, δεν έχει τέλος.

"Υπάρχει πάντα χώρος στο βάθος μιας καρδιάς για έναν καινούργιο έρωτα"!

Η καρδιά στα νιάτα της
Πολλές κάνει αμαρτίες,
μα στα βαθιά της γηρατειά
τη βασανίζουν οι απιστίες.

Αν μ αγαπάς με τη καρδιά
Δείξε μου ένα σημαδάκι
μια μονάχη σου ματιά
κι ας με κάνει 1002 κομμάτι.

Έγινε η αγκάλη σου
Σαν ξέφραγο αμπέλι,
Και πολύ είναι οι κυνηγοί
Που σου σημαδεύουνε  το μέλι.

*******

"Η λέξι "φιλί μου" ανακαλύφτηκε από ένα ποιητή,  για την ομοιοκαταληξία
"Πουλί μου"!.....και άλλα!

Όταν κτυπώ τη πόρτα σου
Τη γλάστρα μου πετάς,
ανάθεμα στα νιάτα σου
τα νάζια που μου κρατάς.

Λένε ο χρόνος τις πληγές
καθώς περνά τις κλίνει,
Μα τι δική μου η πληγή
να την κλήση δεν αφήνει.

Όπως η φλόγα τη λαμπάδα
Την καεί μα δεν μιλά
Έτσι κι η δική μου η καρδιά
στη σιωπή καίει και πονά.

*******

"Χωρίς αγάπη, στοργή και έρωτα, η καρδιά θα ήταν ένα σκοτεινό καταφύγιο"!.....και άλλα!

Η αγάπη κι ο έρωτας
Κάνουνε παζάρι,
Για ένα κομμάτι της καρδιάς σου
Του ήλιου και φεγγάρι.

Πως να ζεστάνω την καρδιά
Στη παγωνιά της σκοτεινιάς,
Σε ποιας να γύρω το πλευρό
Σε πιο τζάκι αγκαλιάς;

Άσε με τα χείλη σου
Να τα ποτίσω με κρασί,
Να τα μεθύσω με τον έρωτα
Με τον αφρό το θαλασσί.

*******

"Αγάπη. Είναι η μόνη λέξι που είναι γραμμένη στην καρδιά κάθε ανθρώπου, που ακόμη και αν σβηστή πάλι θα αγαπά"!......και άλλα!

Κάτι το στόμα σου μου κρύβει
Δεν μου τα λεει ολα
Τα σφραγισμένα χείλη σου
Δεν με ξεγελουνε Λολα.

Παλιάς αγαπης ρέστα
Τώρα μου ζητάς,
Έρωτα άλλο δεν χρωστώ
Όσο κι εσύ με αγαπάς.

Της καρδιάς μου οι σφυγμοί
Πνιγμένοι από τη θλίψη,
Θα σπάσουν δεν μπορεί
Η καρδιά μου άλλο να το κρύψει.

*******

"Μια καρδιά για να ζήσει πρέπει να αγαπήσει, να ονειρευτεί, να χαμογελάσει, να αγκαλιάσει και να χορέψει με το τραγούδι του έρωτα και της αγάπης"!
.....και άλλα!
 

Μια μονάχα αγκαλιά
Ένα στερνό φιλί σου,
Μονάχα ένα ζητώ
Και μετά ας ξεψυχήσω.

Της ξενιτειάς είναι βαρύς
Του έρωτα ο πόνος
Με το δάκρυ ποτισμενος
Μα δεν τον λυπάται ο χρόνος.

Σαν του φεγγαριού το ασήμι
Λαμποκοπούσε η ματιά σου,
Στη σκιά του όταν περνούσα
Στα στενά της γειτονιάς σου.

*******

  "Ο πρώτος έρωτας στον χωρισμό ποτέ δεν πεθαίνει. Ζει σαν σπίθα φωτιάς μέσα στα μαραμένα φύλλα τής καρδιάς"!.....και άλλα!

Αναρωτώ ποιος είναι ο πλάστη σου
Της κορμοστασιά σου ο δημιουργός,
Άλλο πλάσμα σαν και σε δεν έπλασε
Τη είδος να είναι αρραγές Θεός.

Μια σταλιά του ήλιου αχτίνα
Ζητάει μέσα μου η καρδιά,
Να φέξει το βαθύ σκοτάδι
Το φως της μέρας να μου δει η ματιά.

Λήγει λάμψη φεγγαριού
Ζητά το θαμπό μου βλέμμα,
Να δει τ αστέρια του ουρανού
Πριν σκεπαστώ στο χώμα.

*******

"Το Φλερτάρισμα είναι σαν να μασάς μαστίχα, αλλά ποτέ δεν την καταπίνεις"!.....και άλλα!

Με τη να γιάνω τις πληγές
Σου χωρισμου το πέρας,
Την αλμύρα που έχω στη ματιά
Την στέγνωσε ο αγέρας.

Μέθυσε ο έρωτας
Τα έκανε γυαλιά καρφιά,
Για την αφεντιά σου το έκανε
Τη γαλανή σου τη ματιά.

Το παραθύρι σου κλειστό
Όλη μέρα κι όλη νύχτα,
Γιατί μου το κάνεις μάτια μου
Κι είσαι σκληρή σαν λίστρα.

*******

"Είναι σίγουρο πως η απιστία κάποτε στη ζωή σου θα σου κτυπήσει την πόρτα τής καρδιά σου. Αλλά, θα είναι δικό σου το σφάλμα αν της ανοίξεις την πόρτα, την καλωσορίσεις στην αγκαλιά σου και της δώσεις το πρώτο φιλί"!
.....και άλλα!

Δανείστηκα από τον ουρανό
Λίγο απ του μπλε του χρώμα,
για να σου γράψω μήνυμα
πως σ αγαπώ ακόμα.

Κατέβασα στο κρεβατακι μας
του ουρανού τ αστέρια,
να είναι πιο ζεστή η αγκαλιά
από τα δυο σου χέρια.

Ο πόνος με βαλάντωσε
με κάνει να πεθαίνω,
όταν για βόλτα και σεργιάνι
Στη γειτονιά σου βγαίνω.

******

Σ αγαπώ

Σ αγαπώ, σ αγαπώ
Όσο άλλος κανείς,
Είσαι το τριαντάφυλλο
Το φύλο τής ζωής.

Είσαι ο αέρας
Η ανάσα τής πνοής,
Είσαι ο ήλιος
Το γλυκό χάδι τής αυγής.

Σ αγαπώ, σ αγαπώ
Έρωτας είναι κυκλοφορώ,
Στο πράσινο πετώ, πετώ
Στο κίτρινο τρελό έχω μυαλό,

Στο κόκκινο δεν σταματώ
Μες την αγάλια σου,
Πιο ψηλά πετώ
κι απ τον ουρανό.

Σ αγαπώ, σ αγαπώ
Κάθε στιγμή σε θωρώ,
Σε πονώ σε καρδιοκτυπώ
Για σένα ξεψυχώ.

Τής καρδιάς μου είσαι,
Διαμάντι φυλακτό,
Χάντρα είσαι σε φορώ,
Στον λαιμό μου γ ια σταυρό,
Από ξένο μάτι μην ματιαστώ.

*******

 Εισαι για μένα η ζωή

Ο δρόμος τής ζωής μου
Ήταν σκοτεινός,
Μέχρι που φάνηκες εσύ
Κι έλαμψε ο ουρανός.

Εισαι για μένα η ζωή
Της παρηγοριάς χαρά,
Είσαι για μένανε πνοή
Στην δόλια μου καρδιά.

Φωτίζει η ματιά σου
Την σκοτεινή ψυχή μου,
Φεγγάρι είναι το χαμόγελο σου
Στην αγκάλη της αυλής μου.

Μου εφερες στον ερχομό σου
Τραγούδι γλέντι και χορό,
Και με το φιλι το δροσερό σου
Γλύκα στον έρωτα πικρό.

Η μαραμένη μου καρδιά
Άνθησε σαν το λουλούδι
Απ της αγάπης τα φιλιά
Του έρωτα σου το τραγούδι.

Στην ματιά σου έχω νοιώσει
Πόσο μέσα σε ποθώ,
Και πώς θα το ηθελα μαζί
Παντοτινά εγώ να ζήσω.

*******

Θυμάμα

Ναι! Θυμάμαι.
Αθώα ήμασταν παιδιά
Του έρωτα μια ζωγραφιά,
μπουμπούκι ήταν η αγάπη
Ποτέ δεν γνώρισε απάτη.

Οι παιδικές μας οι ματιές
Σμίξανε χιλιάδες δυο φορές,
Ήτανε με φεγγάρι οι βραδιές
Στον χειμώνα καλοκαιρινές.

Κρυβόμουνα στην αγκαλιά σου
Μα δεν σχολίαζε η καρδιά μου,
Στην ανάσα του παλμού σου
Το κορμί σου στο σφυγμό σου.

Στην ίδια τάξι στο θρανίο
Σου ζωγραφουσα το φιλί,
Στην σκάλα του σχολείου
Σε κυνηγούσα σαν πουλί.

Ναι! Θυμάμαι.
Ήτανε χρόνια χαρωπά
Ντυμένα με τον ήλιο,
Σαν τα αστέρια λαμπερά
Σαν τον αγνό τον κρίνο.

 *******

Η καρδιά  μου λαχταράει

Απ τη στιγμή που φάνηκες εσύ
Ο λογισμός μου σε ζητάει,
Εσένα αγάπη μου χρυσή
Η καρδιά  μου λαχταράει.

Στην αγκαλιά μου έλα να σε σφίξω
Να θυμηθούμε τα παλιά,
Τον παράδεισο για σε να ανοίξω
Μέσα στα χείλη σου τα δροσερά.

Γλυκά φιλάκια θα σου δώσω
Μεθυστική ναν η ζωή,
Η δυο μαζί στην αγκαλιά
Όλο χαρά βράδυ πρωί.

Θα ζούμε ερωτευμένοι
Μ αγάπη και φιλιά,
Θα είμαστε κι δυο ευτυχισμένοι
Ταιριασμένοι σαν πουλιά.

Απ τότε που έφυγες μακρυά μου
Σε προσμένω για να ρθεις,
Τον πόνο που έχω στην καρδιά μου
Αχ, έλα να μου γιάνεις μην αργής.

 *******

Γύφτισσα τσιγγάνα μου

Μια μικρή μελαχροινούλα
τσιγγάνα έχω αγαπήσει,
αχ τα μάτια της μανούλα
την καρδιά μου έχουν τσιμπήσει.

Δεν είμαι τσιγγάνος
μα έχω και γω καρδιά,
πονώ κι γω ο καυμένος
σαν να με κόβει μαχαιριά.

Μονάχα ένα φιλί της
θα μου σβήσει τη φωτιά,
μια δροσιά απ τα χείλη της
κι ας είναι μόνο μια φορά.

Αχ μανούλα τη ποθώ
μαζί της θέλω γω να ζήσω,
μα πως να της αλλάξω το μυαλό
τη καρδιά της πως να πείσω;

Μανούλα μου τσιγγάνος
θα γίνω αν το ποθεί,
το δικό μας θα αρνηθώ το γένος
αν η αγκαλιά της με δεχτή.

Τσιγγάνα γύφτισσα κι αν είναι
εμένα δε με νοιάζει,
κι σε όποια τέντα αν μένει
η καρδιά της μου ταιριάζει.

Η ματιά μου αυτή έχει νοιώσει
την πόθησε με τρέλα,
απ τη πρώτη στιγμή αγάπησε
ης ονειρεύτηκε τη βέρα.

Το λυγερό κορμί της
με σκανδαλίζει με τσακίζει,
μα στα χείλη το φιλί της
δεν με καλωσορίζει.

Μ άλλον μοιράζει τα φιλιά
το μονόπλευρο κρεβάτι,
άλλη χαϊδεύει αγκαλιά
με το γλυκό της το ματάκι.

Νυχτώνει και βραδιάζει
μου λασκάρει ο νους μου,
ποιος στο στρώμα τη φωλιάζει
χωρίς την έννοια της καρδιάς μου;

Γύφτισσα τσιγγάνα μου
αν με βάλεις στη καρδιά,
η μάνα σου θανε μάνα μου
θα σας αγαπώ παντοτινά.

Θα σας ακολουθώ τους δυο
στο βοριά και στο νοτιά,
και το τρελό σας το χορό
θα το σέρνω πρώτος με βιολιά.

 *******

Στο μονοπάτι της ζωής

Στο μονοπάτι της ζωής
Βρήκα ένα σκαλοπάτι,
Μια σταγόνα βροχής
Δροσισμένη από αγάπη.

Ήτανε η καρδιά σου
Το γλυκό χαμόγελο σου,
Το φως απ την ματιά σου
Που μ έφερε στην αγκαλιά σου.

Συννεφιασμένος ουρανός
Ήτανε η κάθε μέρα,
Βουνό ανάσα στεναγμός
Ορφανή μου η μοίρα.

Ήτανε το μονοπάτι
Στρωμένο με αγκάθια,
Παγιδευμένο σκαλοπάτι
Χωρις τα δικά σου μάτια.

Ήτανε χείμαρρος ποτάμι
Χωρίς γεφύρι πέρασμα,
Ένα ξερό καλάμι
Ένα όνειρο σαν φάντασμα.

 *******
 

Oνειρο Hτανε

Πίστεψα πως η αγάπη
Μ αγκάλιασε με στοργή,
Μα ο έρωτας ήτταν απάτη
Απ την πρώτη στιγμή.

Στην αγκαλιά την έσφιξα
Με πάθος και με ζήλια,
Με τα φιλιά την έλουσα
Την στέγνωσα με τα χείλια.

Μα όνειρο ήτανε και χάθηκε
Όπως κάθε άλλη φορά,
Καρδιά που αδικήθηκε
Μα ποτέ δεν ξεχνά.

Ήτανε γαλάζιος ο ουρανός
Στο βάθος της ματιά της,
Καπετάνιος οδηγός
Χωρίς πυξίδα η ματιά της.

Κι αν πάλι ξαναγυρίσει
Νοιώσουνε τα χείλη μου χαρά,
Τον πόνο ποτέ δεν θα ξεχάσει
Που ένοιωσε στα στήθη βαθιά.

*******

Της αγάπης το παλάτι

Είναι η καρδιά μου πληγωμένη
Μα γω δεν θα σε κλέψω,
Όπως ο Πάρης την Ελένη
Στρατούς δεν θα παλέψω.

Της αγάπης το παλάτι
Η καρδιά σου αν μου ζητήσει,
Η καρδιά μου ένα κομμάτι
Κι ας πονέσει θα σου δώσει.

Φτερά θα κάνει να πετάξει
Για σένα στο φεγγάρι,
Και βασίλειο θα σου φτιάξει
Κάστρο μ αστερικο λιθάρι.

 Στο φως του φεγγαριού
Τα βράδια θα χορεύουμε,
Στον γαλάζιο γιαλό του ουρανού
Τον έρωτα με χάδια θ αγκαλιάζουμε.

Μαζί αιώνια θα ζούμε
Στης αγάπης το παλάτι,
Ποτέ δεν θα κρυφτούμε
Απ του φεγγαριού το μάτι.

Οι ξένοι ουρανοί απ την ζήλια
Θα μας στήσουνε καρτέρι,
Μα δεν θα τολμήσουν απ την δείλια
Να μας πετάξουν δίκωπο μαχαίρι.

 Tο Δακτυλίδι

Μου χάρισες την βέρα
Που καρτερούσα μια ζωή,
Μα το δώρο ήταν ψέμα
Δεν ήταν αγάπη αληθινή.

Πάρε πίσω το δακτυλίδι
Που μου χάρισε η καρδιά σου,
Δεν ήταν του έρωτα στολίδι
Διαμαντόπετρα απ την καρδιά σου.

Δεν ήταν της μοίρας μας γραφτό
Να ενωθούνε τα στεφάνια,
Και του Ησαΐα τον χορό
Να σύρουμε αντάμα.

Φιλί ήταν από φίδι
Θάνατος πικρός,
Απατηλό το δακτυλίδι
Με την καρδιά μου εχθρός.

Πάρε πίσω το δακτυλίδι
Κι ας πεθάνω απ τον καϋμό,
Κι ας μαραθώ σαν το λουλούδι
Θα χαρώ στο χωρισμό.

 *******

Μη Διστάζεις

Η καρδιά μου λαχταράει
Απ την πρώτη την στιγμή,
Κι ο λογισμός μου σε ζητάει
Σαν ορφανός σε καρτερί.

Στην αγκαλιά μου έλα
Να σε σφίξω περιστέρα,
Του κόσμου μου κοπέλα
Του έρωτα μου τρελά.

Έλα και μη διστάζεις
Στην αγκαλιά μου να ριχτής,
Την καρδιά σου μην διχάζεις
Τον έρωτα μην φοβηθείς.

Έλα φιλάκια να σου δώσω
Τα χείλη να δροσίσω,
Τρυφερά να σε τυλίξω
Σαν σπουργιτακι να μεθύσω.

Μεθυσμένη νάνε η ζωή
Το όνειρο ατέλειωτο,
Όλο χαρά βράδυ πρωί
Ευτυχισμένο το χαμόγελο.

 *******

Ο Αναστεναγμός

Ένας κρύος αναστεναγμός
Μου κτύπησε την πόρτα,
Την καρδιά μου κεραυνός
Γνωστός μου ήταν από πρώτα.

Δεν άντεξα στον κτύπο
Άνοιξα το παραθυράκι,
Κι απ την σκιά του πίσω
Δειλό έριξα ματάκι.

Στον ήλιο είδα μια μορφή
Σαν όνειρο ένα σύννεφο,
Μιας σταλιάς βροχή
Ένα χαμόγελο άφωνο.

Ο κτύπος ήταν παρελθόν
Του έρωτα μια ανάμνηση,
Ο όρκος δυο καρδιών
Απ την πρώτη την συνάντηση.

Στον κτύπο της καρδιάς
Ένοιωσα ένα δάκρυ,
Σαν φλόγα της φωτιάς
Να με καίει απ άκρη σ άκρη.

 *******